november 9, 2013 admin

“Ik doe wat ik doe en vraag niet waarom”

Het appartement waar mijn moeder had gewoond tot haar overlijden was bijna leeg. Er moest nog een laatste restje naar het milieupark worden gebracht. Een paar plastic tuinstoelen en een gedemonteerde kleerkast. Het lag allemaal netjes en overzichtelijk achter in mijn auto. Op naar het milieupark. Daar aangekomen werd mij gevraagd naar mijn gemeentepas. Zelf woonde ik niet in die gemoedelijke gemeente in Brabant. Dus ik liet de gemeentepas van mijn moeder zien, die ik bij me had. De ambtenaar in kwestie neemt de gemeentepas aan en toont mij de pasfoto van mijn moeder die op de achterzijde stond afgebeeld en zegt: “U lijkt daar niet op, hé”. Ik zeg: “Ja, dat klopt, dit is mijn moeder van 93 jaar” (Ik wilde niet gelijk een heel verhaal gaan ophangen). Tja zegt de ambtenaar: “Ze moet erbij zijn”. Ik zeg: “Geldt dat ook voor iemand van 93 jaar”?. Dat zijn nou eenmaal de regels. Dus ik zeg: “Dat is dan een beetje lastig, want ze is een paar weken geleden overleden en dit is het laatste restje van haar inboedel, wijzend naar de gedemonteerde kleerkast en de tuinstoelen”. Ja maar, dan moet u een ontheffing aanvragen op het gemeentehuis. Ik zal binnen even opzoeken waar u die ontheffing kunt aanvragen, want zonder die ontheffing mag ik u niet doorlaten. Toen werd het mij iets te veel en het enige wat ik kon uitbrengen was: “Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig ….”. Waarop de man verontwaardigd zei: “U had dat kunnen weten”. Waarop ik zei: “Ik woon hier niet eens, hoe dan?”. Na veel vijven en zessen werd ik toch doorgelaten.

We rijden vervolgens nog even naar het appartement van mijn moeder voor een laatste inspectie en we staan boven op het balkon van haar appartement op de vijfde verdieping. Komt er een brandweerauto aangereden. Stopt midden op de binnenplaats, blauw zwaailicht aan, de hydraulische stempels worden uitgedraaid en zodra de auto stabiel staat stapt een brandweerman in het “bakje”van de hoogwerker en navigeert omzichtig naar de vierde verdieping van het woonzorg complex. Met verbazing stond ik te kijken en ook lichtelijk bezorgd om wat er aan de hand was. Na enige minuten blijkt de reden van dit alles. De brandweerman keert terug en heeft iets in zijn hand, dat hij af en toe streelt. Het blijkt een zieke duif te zijn, die waarschijnlijk al die tijd roerloos op een vensterbank van de vierde verdieping had gezeten.

Twee waargebeurde verhalen op één dag waar we van alles van kunnen vinden. Het zou interessant zijn om te vernemen welk verhaal de medewerker van het milieupark en welk verhaal de brandweerman ’s avonds thuis zou vertellen. Welke betekenis geven zij aan de gebeurtenis. De brandweerman heeft zich wellicht niet eens de waarom vraag gesteld. Wat hij deed was immers zo vanzelfsprekend. “Ik doe wat ik doe en vraag niet (meer) waarom”. Hij werkt in een “waardegedreven” organisatie. De medewerker van het milieupark werkt in een “regelgedreven” organisatie en de waarom vraag stellen moet hij maar in zijn vrije tijd doen.

Af en toe eens stil staan bij het WAAROM kan helpen als we organisaties willen verbeteren en de zingeving willen terug brengen in het werk.

Tagged:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Contact?

Heeft u een project waarbij ik kan helpen of wilt u eens van gedachten wisselen? Stuur mij een vrijblijvend bericht!